Wednesday, April 29, 2009

home schooling...non-schooling....

Finally the time has arrived to take a decision. I know its not so easy to take such a decision for someone else who is completely dependent on you. The success or failure of any idea will be evident only after it starts showing up the results...

After getting married having kid was a very obvious option. Eventually it happened and amal arrived in our lives. I'd thought a lot about having kids, and how i would raise them, how would i help them grow up with sensible rational approach. who grow up into a sensitive, inelligent and integrated persona. How i would love them to see growing in nature, playing in nature and learning from nature.

Personally i never enjoyed my schooling days, except for the extra curricular activities, which offered me to stay out of class often. And that was an incentive to finish it without failing. To pass the exams was never so difficult with the minimum required efforts put in.

There, this idea came to me, to home-school / non-school or put my child in an open school. Before amal's arrival the thought did not sound so difficult as i was looking at it as a third party or an outsider i guess. But now as amal has already turned 2 years and the obvious next step would be of putting him in some school pops up. All the thoughts gushing at the same time, positive / negative all together, am rendered totally confused. Not able to clearly see the situation.

So many people around have to say so many different things on the topic..they are not going to take decision on my behalf but they are there to put forth all the possibilities pleasant as well as non-so-pleasant ones. Its good in a way..but on my side it calls for a lot more courage and in depth knowledge...
My research has begun...friends, internet, various groups, discussions...its going to take time.
If you have anything to say, please feel free to respond. If you know someone dealing the issue in similar ways please let me know. If you can help me out in getting resources in or around mumbai it would be welcome.

- Sonal modak

Friday, April 24, 2009


Few days back i happened to visit the free India's first planned hill station 'LAVASA' near Pune.
As an architect/ planner/ designer/ nature lover/ aware citizen, i wanted to visit the place for long since i had already heard so much about its development, through media as well as friends and professionals who are actually working on it.
It is located on the backwaters of Warasgaon dam on the Western Ghats between Pune and Mumbai, within 80 minutes from Pune (approximately 50 km) and 3 hours from Mumbai (approx 180 km). It is spread over 12,500 acres (51 The concept of a hill town dates from colonial India when British administrators went to hilly areas during the summer, prominent examples being Shimla, Kulu, Ooty etc. The first phase of the Lavasa hill town is currently under construction, scheduled for completion in Dec 2009.

The developers claim this town to be a self-sufficient town where they are projecting a creation of over 50,000 jobs over the next 10 years.
As the developers are promoting it as the first planned hill town, i was expecting to see little environment friendly/sensitive approach keeping in mind the current environmental imbalance. Global warming effects, melting of ice caps, rising sea levels on one side and scarcity of water, diminishing wild life and natural habitats on the other hand, as backdrop its a very scary scene. The developers could have taken care of the renewable and sustainable energy aspect in mind since the project is vast and located in a rich natural habitat.

I am posting few of the snaps of the work going on of phase one. It was very disheartening to see the development in a pure commercial way. Little sensitive approch could have made the required difference.
water retension ponds, wind mills, treating and recycling wastes, water harwesting, tree plantation, energy saving, natural energy resources...such many more. these words sound so non-familier...
Ofcourse, these are my immediate thoughts on visit. I understand that there are many other aspects to the whole thing. i would prefer not to get into all but would like to share the images...

your remarks n thoughts are welcome...

all the photos by minal+sonal designs
technical DATA : from LAVASA website :

Wednesday, April 22, 2009


या सगळ्याची सुरुवात घरी झालेल्या एका पार्टीतून झाली. अनेक लांबचे, जवळचे नातेवाईक खूप दिवसांनी भेटले. सुरुवातीला अर्थातच कोण सध्या कशात बिझी आहे, याबद्दलची माहिती एक्स्चेंज झाली. मग हळूहळू गप्पा रंगल्या. राजकारण ते सिनेमा ते क्रिकेट- सगळ्याचा फडशा पाडला गेला. एखादा विषय जुना होतोय असं वाटायला लागलं की कोणीतरी नवीन विषय काढायचं. कोणाला रिकामे क्षण जाऊ द्यायचे नव्हते. सगळा वेळ गप्पांनी भरून काढायचा होता. सगळ्यांना बघून असं वाटत होतं की, बऱ्याच दिवसांनी मोकळा वेळ मिळाल्यामुळे ते सुखावलेत. क्वचित आणता येणारा सैलपणा अनुभवत रमताहेत. हळूहळू या जागेचे होऊन जाताहेत. पण मग तरीही त्यांच्यात बसलेलं असूनही मला प्रेक्षक असल्यासारखं का वाटत होतं? प्रत्येक दोन व्यक्तींमध्ये एक अंतर का जाणवत होतं? प्रत्येकजण कसलंतरी अवधान ढळू न देण्याचा प्रयत्न करत होता. आणि त्यामुळे एकमेकांच्या कंपनीत स्वत:ला सुरक्षित मानू शकत होता. हे सगळे एकेकटे होते, पण तरीही त्यांची एक टीम असल्यासारखं वाटत होतं.
आणि मग लक्षात आलं की, नेमकं हेच आपल्याला खटकतंय.. त्रास देतंय. कोण कशामुळे चिडतं, कशाच्या बाबतीत हळवं होतं, आणि काय ऐकून आनंदतं, याचं भान राखून नाती जपणं, हे या टीमचं सूत्र. आणि हे सूत्र पाळून इथल्या प्रत्येकाला या टीमला हक्कानं गृहीत धरता येतं. मग त्याही पुढे जाऊन प्रश्न पडला की, हे आपल्याला काय नवीन आहे? बाहेर जगात हिंडताना आपण हे सतत बघतो. फक्त ते इतकं सवयीचं झालं आहे की, आता ते वेगळं जाणवतही नाही. तिथे प्रश्न सूत्र पाळण्याचा नसतोच, फक्त टीम निवडण्याचा असतो, हे जाणवलं आणि अचानक पोटात खड्डा पडला. कसलीतरी प्रचंड भीती वाटली. हे जे काही जाणवतंय, त्याचं काहीतरी करायला हवं, असं कळवळून वाटलं. पण काय, ते कळत नव्हतं. खूप दिवसांपासून मनात डोकावत असलेली एक इच्छा पुन्हा हात दाखवून गेली आणि मी उठले आणि कॉम्प्युटरसमोर जाऊन बसले.
ब्लॉगस्पॉटवर गेले आणि नवा अकाऊंट उघडला. समोर एक रिकामी चौकट मला बोलावत होती. एक जा-ये करणारी दांडी मी माझं म्हणणं तिथे उतरवण्याची वाट बघत होती. हे म्हणणं कुठेही सुरू होऊन कुठेही संपू शकत होतं. ते काहीही असू शकत होतं. मी कोणाशी बोलावं, त्याप्रमाणे ते बदलण्याची अपेक्षा नव्हती. त्याप्रमाणे त्याला नटवण्याची अपेक्षा नव्हती. हातचं न राखता मला बोलता येणार होतं. कारण एरवी माझ्या व्यक्तिमत्त्वासोबत माझी ‘ओळख’ म्हणून चिकटून येणाऱ्या गोष्टी इथे नव्हत्या. ही चौकट माझ्या नावात अडकली नव्हती.
..अशी सुरुवात झाली. नियमांत न बांधलेल्या नात्याची. ब्लॉगवर मी भडाभडा बोलत गेले आणि त्याला तितक्याच भडाभडा प्रतिक्रिया येत गेल्या. त्या प्रतिक्रियांची माझ्या मनात माणसं कधी झाली, हे कळलंसुद्धा नाही. आणि तितक्याच नकळत मी त्यांना माझे मित्र- मैत्रिणी मानू लागले. सुरुवातीला काही कठीण निर्णय पडताळून बघणं व्हायचं. त्यावर या मित्रमंडळींची निखळ, स्पष्ट मतं यायची. त्यामुळे निर्णय सोपा व्हायचा का? तर मुळीच नाही. पण तो घेण्यामागचा विश्वास ठाम व्हायचा. धाडस यायचं. हळूहळू जास्त आतलं, जास्त पर्सनल बोललं जाऊ लागलं. एरवी कोणासमोर चुकूनसुद्धा मी काढले नसते असे विषय मी उघडपणे तिथे ब्लॉगवर मांडू लागले. स्वत:चं काही पर्सनल सांगू लागले. खूप हलकं वाटायचं. कधी तसंच वाटणारे इतर समोर आल्यामुळे दिलासा वाटला, तर कधी कोणी माझी खिल्ली उडवली म्हणून दुखावलं जायला झालं. मग ब्लॉग ही एक गरज होऊन गेली. पाहिलेल्या फिल्मबद्दल मत, केलेल्या प्रवासाचं वर्णन, एखाद्या ऑफिसात आलेला अनुभव, भेटलेली नवीन माणसं, कोणता लॅपटॉप घ्यावा याबद्दल विचारपूस, रस्त्यावरच्या खड्डय़ांबद्दलच्या तक्रारी.. काहीही पटकन् मांडायला ही एक हक्काची जागा झाली.
मध्यंतरी एक सद्गृहस्थ माझ्याशी भांडले. ‘व्हर्चुअल स्पेस’ असं काही नसतं म्हणून. ब्लॉगवर थिल्लर, आत्मकेंद्रित बडबड चालते म्हणून. खऱ्या हाडामासांच्या माणसांना सोडून या अवकाशात तरंगणाऱ्या आवाजात मी हरवतेय म्हणून. स्वत:साठी सगळं करणं सोडून मी ‘संवाद’ साधण्याचं महत्त्व समजून घ्यायला हवं म्हणून. असं निनावी आयडेंटिटी घेऊन जबाबदारी झटकणं सोपं आहे म्हणून.इथली, ब्लॉगवरची नाती सोपी नाहीत. निनावी स्पेस असल्यामुळे प्रामाणिकपणा सहज येत असला तरी त्यामुळे त्या नात्यांना आपोआप एक धारही येते. अनेकदा अत्यंत परखड टीका पचवावी लागते. हे आवाज अधांतरी नाहीत. उलट त्यांना वयाचं, रेप्युटेशनचं, बॅकग्राऊंडचं बंधन नाही. त्यांच्यात कसलाही आव नाही. ते या सगळ्यांतून मुक्त असल्यामुळे जास्त खरे आहेत. इथल्या नात्यांना कोणताही ‘मतलबीपणा’ जोडून ठेवत नाही. आणि सगळ्यात रिफ्रेशिंग गोष्ट म्हणजे या सगळ्यामुळे इथे बसायला कुंपण नाही! सुरक्षित स्टँड घ्यायचा घाबरट मार्ग नाही!!मी फक्त स्वत:साठी लिहीत असते तर मी डायरी लिहिली असती, ब्लॉग नव्हे. त्यामुळे संवाद साधण्याची गरज असल्याशिवाय ब्लॉगस्पॉटची लोकसंख्या एवढी वाढली नसती. आणि कोणत्याही जड तत्त्वज्ञान सांगणाऱ्या विद्वान सल्ल्यांपेक्षा कुणाचे साधे, पण खरे अनुभव खूप जास्त शिकवून जातात, असं मला वाटतं. या एकप्रकारच्या एकटेपणाची चटक लागत असताना एक मात्र सतत होत असतं- ब्लॉग हे काही बाहेरच्या जगाचा पर्याय होऊ शकत नाहीत, हे सत्य मध्येच चटका देऊन जातं आणि डोळे ताणून आजूबाजूच्या जगात तितकेच खरे, प्रामाणिक, जिवंत आणि बिनधास्त आवाज शोधायला होतं.
- इरावती कर्णिक
loksatta, chaturanga
saturday, 28th march 2009

Friday, April 17, 2009

‘गुण गाईन आवडी’

‘गुण गाईन आवडी’ या पुलंच्या पुस्तकात त्यांनी सेनापती बापटांवरच्या लेखात एक प्रसंग सांगितला आहे.
‘एकदा रेल्वेच्या पुलाकडे जाणाऱ्या पायऱ्या चढताना सेनापती पायऱ्या मोजायला लागले. पुलंनी विचारले, ‘तात्या पायऱ्याशा मोजताहात?’ सेनापती उत्तरले, ‘अरे, त्याचं असं आहे. एके काळी मला रशियन भाषा यायची. फ्रेंचही कळत असे. बोलण्याचा सराव सुटला, आता संपूर्णपणे विसरून गेलो. आता मोजण्यासारखं खिशात काही नसतं, आकडे विसरून जायचा एखादे वेळी. म्हणून मोजण्यासारखं काही दिसलं की मोजून टाकतो.’
आर्थिक चणचणीचं अवडंबर न माजवता आकडय़ांशी जोडलेलं राहण्याचा त्यांचा प्रयत्न.

random thoughts...

अमल - दूध - fortified formula - doctor - ayurved - आजीचा बटवा - vitamine supplements - tonics - strong boy - संध्‍याकाळचा खेळ - रामरक्षा - शुभंकरोति - संस्‍कार - etiquettes - मोठ्‍यांचा आदर - मोठ्‍यांची भांड‍णं - TV - cinema - film music - original - cassical - शास्‍त्रोक्‍तं - all rounder - naughty - मस्‍ती - खेळकर - खोडसाळ - बिनधास्‍त - smart - shy - introvert - शाळा - मित्र - हसरा - रडका - scientific toys - creative input - architecture - design - creativity - energy efficiency - green buildings - global warming - carelessness - selfishness - absense of awareness - carefree - summer camps - certificate - efficiency - family - time management - emotions management - peace of mind - satisfaction - materialistic surroundings - relations - gifts - मामा - चांदोमामा - लिंबोणीचं झाड - मामाच शहरात आलाय आता - शौर्य - भाऊ - तोलुदादा - which floor is shoru's home? - fourteen - फोतीन - लिफ्‍ट - दिऊ - malls - AC - ozone - loss - heat - rising mercury - sweat - discomfort - loss of productivity - staff - commitments - responsibilities - being a daugter - being a wife - being a parent - transformation change - archtiect - professional boss - entrepreneur - late night work - lost lifestyle - health - routine - discipline - अमल - वाढत्‍या गरजा - progress - life - weekends - quality time ..... बापरे, दमले मी !!! श्‍वास घ्‍यायची फुरसत नाही की काय !!

Tuesday, April 07, 2009

बटाटेssssss ..... बतातेsssssss
हल्‍ली आम्‍हाला compulsory भाजी घ्‍यावी लागते. भाजिवाल्‍याची आरोळी झाली की पाठोपाठ अमलची
आरोळी येते आणि मग भाजीवाला मागेच लागतो, बोलावलत तर आता भाजी घ्‍या म्‍हणून.

Monday, April 06, 2009

still i am free...

I can't talk to people, I just don't have that kind of personality.
I can't pass this exam, I just don't have the brain for calculus.
I can't help the fact that I was born a man or a woman. Certain things come naturally for certain types of people. (Says the man who can't take care of his children or the woman who can't fix her car.)
I'm no good at this; I guess I just wasn't made to go to college.
Gee, I'm sorry about last night. I guess my hormones just got out of control.
I'm sorry I bit your head off yesterday. I must be premenstrual.
I don't know what happened. I guess the beer made me crazy.

In all above statements, I am identifying myself with one of the pictures of me I find embedded on my memory....I am my body or my brain or my personality or my hormones....In each of these cases, I am deceiving myself.

I am more than just these, and no matter how I try to avoid it, I am free.

Saturday, April 04, 2009