11 months old he's now...amal

rang de basanti again...

चांदवा

सूर्य ढळला आली सांज
आकाशी चढे सोनेरी साज

दिवसावर करे रात चढाई
प्रकाश-काळोख करती लढाई

सूर्या सारखा सूर्यदेव तो
चंद्रराजाच्‍या हाती हारतो

येती चांदण्‍या आकाशी एकेकं
साजरी कराया शीतलं जीतं

रातराणी होते मनी हर्षितं
येणार हो तिचा चांदवा मितं...

- सोनल मोडक

बकुळ

हास्‍याच्‍या मागे दु:खाची लकेर
जशी काळ्‍या ढगाला सोनेरी किनार

हातावरच्‍या रेषांचा सगळा गुंता
गाठीवर गाठी मनी पडता

बघता बघता नाती पुसंट होतात
सुकलेल्‍या पाकळ्‍या गळून पडतात

बकुळीचा सुगंध खरा अविट
नि:श्‍चेतन तरी भरे आसमंती ...

- सोनल मोडक

वणवा

का आयुष्‍यात
भाग्‍याचा भरोसा नसतो
एका ग्रहाची करावी शांतं
तर दुसरा आडवा येतो

अशी कितीतरी नवीन नाती
दिवसागणिक बनत जातात
काही जखमा अगदी भरुन जातात
तर काही भळभळून वाहतात

असे काही प्रश्‍नं कसे अवघड बनतात
तर काही भूर्रकन सुटून जातात
वाटतो प्रत्‍येक क्षण भरभरुन जगावासा
वणव्‍यात पेटलेल्‍या लाकडासारखा,
आपला अंतं बघावासा...

- सोनल मोडक

स्‍पर्शाच्‍या पलीकडे तू
मनाच्‍या आरशातील प्रतिमा
आरपार शुद्‍धं निर्मळ...

तुझे अस्‍तित्‍वं अर्थाच्‍या परे
जरा उलगडू दे मला माझेही मन
अमूर्त अगम्‍यं दुर्गम...

- सोनल मोडक

आधारीत

तुझ्‍या वेदनेचे हुंकार मी
शोधू कुठे आणि कसे
हुंदक्‍यांनी आड वेळी
जाग डोळा येतसे...

वाहती थंड गार वारे
शिरशिरी आली पुन्‍हा
हात पाठीवरुन फिरला
वेदना तरी उरलीचं ना...

- सोनल मोडक

प्रश्‍नोत्तर...

प्रश्‍नं ..

झिजलेल्‍या वस्‍त्राला,
ठिगळ लावता येईल..
पण, विरलेल्‍या नात्‍यांना,
फाटलेल्‍या आभाळाला?
भेगाळलेल्‍या जमिनीला?
कसं रे?...
- सुषमा करंदीकर

उत्तर..

फँशन आहे ठिगळांची कपड्‍याला
नवीन नाती येतील जन्‍माला
ढगांची नक्षी रचू आकाशी
भेगांतून येइ नवे रोप वरती...

- सोनल मोडक

बंड

बसले आज पुन्‍हा लिहायला
शब्‍दांनी पुकारले बंड
वाटले मनीचा सूर हरवला
जणू अंतरातील धग झाली थंड...

ऊन सावलीचा खेळ सारा हा
कधी श्रावण कधी वसंत
एकमेकांवर मात कराया
ऋतूंस मिळेना उसंत...

तरी पुन्‍हा पुन्‍हा तिकडेच पळे
जसे उनाड वासरू
मनं भिरभिरे वार्‍यासंगे रे
झाले जणू वेडे पाखरु...

अक्षराला जुळे एकेक अक्षरं
शब्‍दांचे पडति सडे
शब्‍दं आला मागे सूर घेवोनि
मनी गाणे उलगडे...

- सोनल मोडक

डोळ्‍यांत...

डोळ्‍यांत उतरले नभ आज
बरसले मेघ धुवांधार
सृष्‍टी ल्‍याली हिरवा साज
जागला मनी नवा उल्‍हास...

डोळ्‍यांत उतरले स्‍वप्‍नं नवे
मन झाले पाखरु आज
चांदणे मनीचे आज हवे
कुजबुजली मनी नवी गाज...

डोळ्‍यांत चमकला चंद्र आज
कलेकलेने तो उजळे
लख्‍खं चांदणे पुनवेचे ते
गर्विष्‍ठ रवीसही लाजवे...

- सोनल मोडक

सांज

आसवे उसवती धागे
गोधडी मनीची उघडे
खपली काळाची पडते
भरली जखम पुन्‍हा ओघळते

नात्‍यास नसे ते नावं
बिनपत्‍याचे ते गावं
डोळ्‍यातं हरवले भावं
धुके मनी साकळते

सांजसावली क्षितिजावरती
सागरा लागली ओहोटी
वाळूत उमटती रेषा
लाटा येवोनि पुसती

- सोनल मोडक

मित्र

आपल्‍या निरर्थक बडबडीलासुद्‍धा patiently कान देणारा
वेळप्रसंगी कान धरुन मार्गावर आणणारा
पलिकडच्‍या किनार्‍यावर आपली वाट पाहणारा
छोटासा दिवा बनून आपली सोबत करणारा

रक्‍ताची नाती काय क्षणात तुटतात
मनाची नाती हळूहळू जुळतात
एकदा जुळली की आयुष्‍यभर फुलतात
अशीही काही आपली माणसं असतात

कुणीच आपलं नसतं
मग आपण कोणासाठी असतो
वेड्‍या मनाचं समाधान
बाकि इथे प्रत्‍येकजण एकटाच असतो

पाखरं येतात दाणा टिपून उडून जातात
क्षणभराचं नातं जोडून आठवणी सोडून जातात
विस्‍मरणात गेल्‍या तर त्‍या आठवणी कसल्‍या
बिचार्‍या आपली संगत करत राहतात

इथून दूर जाताना
अनेक वाटा माझ्‍या असतील
पावलापावलवर
आठवणी मात्रं तुझ्‍या असतील...

- सोनल मोडक

अलिप्‍तं..

तळ गाठ एकदा
ये वरती निघोनि
तुझी तू नसशीलंच
असशील दुसरीच कुणी,

तसा तो मी
कित्‍येकदा गाठलाय
आणि वरही आलेय
पूर्‌णं कोरडी,

तरी हा दाह
चारी बाजूंनी वेढलेला
आता हा निखारा
नकोच विझायला...

- सोनल मोडक

राधा

तुझे ओठ गाती मुके गीत जेव्हा
तुझा शब्‍द भिडतो मनाच्या तळाशी
तुझा रंग अंगावरी सांडलेला
तुझा गंध भिनतो मनाच्या कळ्यांशी.....

दिले स्‍वप्‍नं गुलजार नाजुक भोळे
गुलाबी पहाटे गुलाबी क्षणांनी
कळी पाकळी उमलते मोहरुन
कळ्‍यांची फुले झाली स्‍वप्‍नील नयनी.....

बनी वाजवितो निळा कृष्‍णं वेणू
करी पैंजणे पायी अलवार रुणूझुणू
भुलू लागली ती झुलू लागली ती
प्रियाच्‍या सूरांनी बने बावरी ती.....

- सोनल मोडक

देव

अमलच्‍या बाललीलांबद्‍दल खूप काही लिहावं असं मला सारखं वाटंत राहतं,
पण शब्‍द गोळा करण्‍यात मी कमी पडतेय...अमल झपाट्‍याने मोठा होतोय.
काय लिहु आणि काय नको...तसं पाहिलं तर खूप काही आहे, पण...
हा पण कसा कुठून येतो देव जाणे.

इतका जिवंतपणा, ती विजिगिषा, सळसळता उत्‍साह...सगळं शब्‍दात पकडणं कठिणंच.

डोळ्‍यासमोर आहे ते त्‍याचं पहिलं वहिलं रुप. ते इवलेसे डोळे टकामका माझ्‍याकडे बघणारे.
त्‍यांना जाणीवही नसेल हा जो काही चेहरा दिसतोय, त्‍यावर हा जग जिंकल्या‍चा आनंद कुठूनसा आला असावा.
हिच आपली आई...आपण हिच्‍या पोटात पूर्ण नऊ महिने वाढलोय.
आपलं अस्‍तित्‍वं पूर्णतः हिच्‍या अस्‍तित्‍वावर बेतलेलं आहे.

इवलासा तो जीव...अबोध ‌‌‌. जग काय असतं तेही न पाहीलेला आणि त्‍याला नेलं माझ्‍यापासूनु मैलोन्‌मैल दूर.
आईचं दूधसुद्‍धा नाही प्‍यायला आणि हिरो निघाला गाडीमधून...एकटाच.
आहे खरा शूर सिपैया...आईशिवाय कुठून आणली ही ताकद त्‍याने.
अज्ञानाची हीच ती शक्‍ती काय. मग कशाला हवं ज्ञान...मनाला कमकुवत बनवायला.

कोण देव, काय देव, कोण आई, बाबा, आजी, आजोबा...तो कोणालाच नाही ओळखंत.
त्‍याला माहितीये फक्‍तं आपलं अस्‍तित्‍वं टिकवणं. पण ते सुद्‍धा किती दुसर्‍यांवर अवलंबलेलं...
साधं मला भूक लागलीये हे सुद्‍धा सांगता येणार नाही त्‍याला. आला आपला बिनबोभाटपणे या जगात. हा काय विश्‍वास...(काय हा विश्‍वास). ज्‍या मंडळींच्‍या हातात पडणार ते बघतील काय ते... तारायचं की मारायचं.
भयानक आहे कल्‍पना सुद्‍धा. नकोच तो विचार, विचारांतसुद्‍धा.

अगम्‍य आहे सगळं. देव देव तो हाच बहुतेक. निसर्गाचा खेळ झालं.....

-सोनल मोडक

rang de basanti...

COLOURS...MOODS...DATS ME GUYS !!!

back with a bang....MISSION ACCOMPLISHED :)

PROUD PARENT - DADDY

PROUD PARENT - MOMMY

BABY'S DAY OUT...


MOMMY SAYS I'M A GOOD BOY

AM I REALLY....?

my enounter with GOD...

all photos by : sonal and minal modak

kabhi alvida na kehna...

We all have gathered on the occasion of 15th august, all of us having a holiday. (leave aside the ideological patriotism n ur duties towards nation !!! we r getting a day off n we, ‘the’ family want to enjoy our day together.)
A plan comes up, lets have good food n catch up with some nice movie…ANTHONY KAUN HAI would be a good choice to enjoy the laughter together!!!

God!!! it’s a holiday n our navi mumbai has the one n only multiplex dat normally gets flooded as if there is nothing better to do on holidays !!!…so there we were...watching KANK…!!!

We were hoping for few good looking faces wearing nice clothes. Beautiful locations, some, not so bad music n that’s how the movie would end. As simple as that !!! but who knew what we had in store for us…yes there were good faces of RANI and PRIETY (most of the time crying or confused), let me not comment on the locations which were overpowered by ‘the’ SHAHRUKH !!! his sick attitude towards life n people who loved him was …PATHETIC!!!
AMITABH, ABHISHEK, KIRON KHER did little good to the film by entertaining us…but that’s to their own credit…director was nowhere to stand by.
We all managed to survive the movie n get out with a headache…
…
….
…….
NOOO…I’ve still to derive the morale of the story…!!!

रोज रोज

तेच जग, नवीन आभास
तीच सकाळ, नवीन प्रकाश
तीच रात्र, नवीन अनुभव
तेच झाड, नवीन बहर
तीच माणसं, नवीन संभाषण
तेच मन, नवीन आठवण
तोच देह, नवीन श्‍वास
तीच नाती, नवीन रंग
तोच रंग, नवीन संग
तोच रस्‍ता, नवी दिशा

दिवसाच्‍या शेवटी, वेगळीच मी !

-sonal m m